Wensen in de wensboom

Bijna 3 jaar geleden hingen we de wensboom aan de buitenmuur van De Hoeksteen. Een plek voor iedereen uit ons dorp om een wens te doen voor iemand anders. De wensen konden in de brievenbus worden gedaan en kwamen vervolgens op een bordje aan de boom te hangen. En wie de wensen las en dacht: daar kan ik aan meehelpen, kon dan contact opnemen.

In de loop der jaren zijn er heel wat wensen gedeeld en vervuld. Mensen zijn met elkaar in contact gebracht, hebben samen gegeten of iets ondernomen, elkaar geholpen bij het computeren of hebben iemand een prachtige dag uit bezorgd. Er zijn klussen verricht voor wie dat zelf niet kon, en er zijn heel veel spullen verzameld voor mensen die daar zelf niet voor konden zorgen. Prachtig! Ondertussen sleet de wensboom steeds een beetje verder in weer en wind en werden er 2 brievenbussen opgeblazen.

We hebben nu besloten om de boom van de buitenkant van de kerk te halen. Maar dat betekent natuurlijk niet dat we er van uitgaan dat er geen wensen meer zijn of kunnen komen. Wanneer er een wens is, mag die nog altijd worden doorgegeven aan één van de pastores. Zij zorgen dan dat de wens bekend wordt gemaakt en dat mensen kunnen reageren om mee te helpen de wens te vervullen. Dus heb je een wens voor een ander: geef het dan door, dan gaan we er mee aan de slag! 

Goodiebag maart 2021

Ook in de maand maart is er weer een nieuwe Goodiebag in omloop in onze gemeente. Met weer voor elk wat wils, jong en oud kan er mee aan de slag! Hierbij de inhoud van deze maand:

Goodiebag6 inhoud

Brief bij de Goodiebag

(S) Amen 3 creatieve gebedsvormen

Aan de slag met de levensparels

Levensparels

Geef ons heden teveel brood

God laat alles groeien

Goodiebag6 - Kiemkracht

Goodiebag6 - Liedjes

Ik bid van harte voor

Kaarten februari

Kaarten op tafel

Kleurplaat lees je bijbel, bid elke dag

PREEKBINGO

Bijsluiter preekbingo

Regenboogspel

Meditatie

‘Weemoed vervult mijn ziel

nu ik mij herinner hoe

ik meeliep in een dichte stoet

en optrok naar het huis van God –

een feestende menigte,

juichend en lovend.

Wat ben je bedroefd, mijn ziel,

en onrustig in mij.

Vestig je hoop op God,

eens zal ik hem weer loven,

 mijn God die mij ziet en redt.’ (Psalm 42: 5-6)

 

Pas lazen we het, na het eten. En ik schoot vol. Juist die week waren we bezig met het gebruiksplan en het aanmeldingssysteem voor de kerkdiensten in juli en augustus. Niks dichte stoet, niks feestende menigte, niks juichend en lovend. Beperkte plaatsen, looproutes, geen samenzang. Ik slikte. Oprecht verdriet om wat niet kan, en een enorme onrust omdat het allemaal zo in tegenspraak is met hoe je kerk wilt zijn. Weemoed vervult mijn ziel.

Wat kunnen we weemoedig terugverlangen naar wat we zijn kwijtgeraakt. En wat kan de pijn om wat niet meer is ons bedroefd maken, of onrustig. Als je een geliefde verliest. Als je ziek wordt. Eenzaam bent. Als je los moet laten wat je zo graag vast wilt houden. Als je wordt teruggeworpen op jezelf. Als je niet kunt wat je zo graag zou willen. Als je kinderen zich van je los maken. Als er van alles verandert in de maatschappij of in het kerkelijk leven. Als maatregelen je beperken en alle spontaniteit uit het leven lijken te trekken. Wat ben je bedroefd, mijn ziel, en onrustig in mij.

We horen de psalmdichter er mee worstelen. Tranen zijn mijn brood, en heel de dag hoor ik zeggen: waar is dan je God? Zijn belagers vragen het hem spottend, maar hij is er zelf ook mee in gevecht. Ik wil U zo graag weer loven, God. Vertrouwen dat U mij ziet en redt. U ontdekken midden in wat mij overkomt. Als een refrein herhaalt hij steeds opnieuw: vestig je hoop op God! Hij vult de hoop niet in. Vraagt niet om betere tijden, om concrete beloftes van God, om troost of moed, of om een stevige aanpak van zijn belagers. Hij bevecht in zichzelf de ruimte om God geen voorwaarden te stellen. Als dat lukt, als je niet begint bij jóuw voorwaarden, maar bij wie God voor jou wil zijn, schept het enorm veel ruimte. Dan is er geen hoop dankzij de oplossingen, maar ondánks alle verdriet en onrust. Je toevertrouwen aan God, en tegen de klippen op geloven: van U is de toekomst, kome wat komt. Vestig je hoop op God.

Wat mij raakt in deze psalm is dat het verlangen naar God voor de psalmdichter onlosmakelijk verbonden is met het verlangen naar de tempel en naar de gemeenschap van medegelovigen. Deel uitmaken van een groter geheel, samen optrekken, samen feesten, juichen en loven. Misschien is het bij de psalmdichter wel net als bij mij, toen ik volschoot bij het lezen van dit psalmgedeelte: dat waar je naar terugverlangt wordt in je gedachten altijd net een beetje mooier. Dichte stoet, feestende menigte, juichen en loven ... Maar hoe het ook zij, de tempel (voor ons: de kerk) en de gemeenschap die er samenkomt hebben waarde. Niet alleen vanwege de onderlinge ontmoeting, de aanspraak of dat samen zingen gewoon fijner is, hoewel dat zeker meetelt. Maar omdat er geleefd wordt rond het Woord van God, en uit de boodschap van Zijn evangelie. We zijn daar samen in Christus Naam, en zoeken samen een weg in Zijn voetsporen.

Op die weg hebben we elkaar nodig. We maken ruimte voor elkaar, leren van elkaar, vullen elkaar aan en helpen elkaar, spreken elkaar aan, zoeken samen naar toewijding en moedigen elkaar aan. We zoeken naar eenheid in verscheidenheid en oefenen ons geloof als levenshouding. We dragen elkaar in vreugde en verdriet. We zien naar elkaar om in Christus’ naam. Met vallen en opstaan. Maar toch. Gods weg ga je niet alleen. Dat brengen we ons keer op keer te binnen in de kerk en in de gemeenschap die er samenkomt. In kerkdiensten, in doordeweekse ontmoetingen, op alle plekken waar 2 of 3 in Zijn naam bij elkaar zijn. Dat we die waarde opnieuw ontdekken, vorm geven en beleven na een tijd waarin samenkomen in welke vorm dan ook nauwelijks mogelijk was. En dat we samen onze hoop vestigen op God.

Ds. Jeannette v.d. Boogaard-Bongers

Wijkontmoetingen

Ook in maart zijn er weer een aantal wijkontmoetingen. In elke wijk worden de mensen persoonlijk uitgenodigd. De wijkontmoetingen worden georganiseerd rond ons jaarthema: ‘Kijk eens met andere ogen!’ Allemaal mensen uit dezelfde wijk, kennen we elkaar? Zien we elkaar met ogen van herkenning of ogen die zeggen ‘hé, wat fijn dat jij er bent!’ Misschien zie je elkaar voor het eerst. Fijn dat je er bij bent!

Ontmoeting, gezelligheid, verdieping, herkennen, het zijn woorden die passen bij de wijkontmoeting. Jong en oud, zien we elkaar – wat kunnen we voor elkaar betekenen? Wat is belangrijk voor jou? Hoe kunnen we kerk zijn en wat is daarin belangrijk?

We hopen op fijne wijkontmoetingen!

Meditatie - februari

Het verleden is een ander land, daar doen ze de dingen anders.

Een openingszin uit één van mijn favoriete boeken: Het heden is het land waarin je woont; en gaandeweg is het verleden een heel ander land geworden. Maar alles verandert tegenwoordig zo snel, dat ik soms het gevoel heb dat het héden een vreemd land is. Vooral nu we al bijna een jaar leven in coronatijd.

De wereld uit je jeugd is verdwenen en daarvoor in de plaats leven we in een wereld die niet altijd vertrouwd meer aanvoelt. In de Bijbel wordt dit gevoel verbeeld in het verhaal van de Babylonische ballingschap. Daar zaten ze dan, in ballingschap, ver van huis. Treurend om het verloren verleden. Komen we ooit nog thuis, in Jeruzalem? Er stonden profeten op, die hoop en moed gaven, maar die ook de vinger op de zere plek legden. Eén van hen was Jesaja. Hij zei: “Jullie voelen je alsof je in een woestijn leeft. In ballingschap. Jullie missen thuis, het leven dat je had, met God. Maar God mist jullie ook. Hij zal jullie niet verlaten, want jullie zijn hoe dan ook zijn kinderen. Daarom zal hij voor jullie een weg banen door de woestijn. En rivieren en bronnen van levend water laten ontspringen. De woestijn zal weer bloeien, net als jullie leven, als jullie van dat levende water van gerechtigheid drinken”.

Jesaja spreekt woorden van hoop en troost. Maar het is niet: straks is alles weer bij het oude. Nee, straks is alles nieuw! Daarom duurt de ballingschap een symbolische zeventig jaar: die staan voor volledige verandering, leven als nieuwe mensen in een nieuwe wereld. En hier zijn wij in 2021, eeuwen later. Al is ons leven totaal verschillend van dat van de ballingen in Babylonië, het gevoel van vervreemding kan ook ons overvallen, juist als christenen. Vroeger leefden we in een wereld waar de kerk vanzelfsprekend was. Mensen kenden de Bijbelse verhalen, woorden en uitdrukkingen, ook mensen die zelf niet geloofden. Maar die wereld is voorbij. Veel mensen hebben geen idee wie of wat Jezus is. Soms lijkt het alsof kerken eilandjes van vroeger zijn in een zee van nieuwe tijd.

Zo dringt het beeld van de ballingschap zich op. Wij kunnen niet terug naar die ‘goede oude tijd’, maar we kunnen wel die oude, kostbare boodschap van Christus vertalen naar deze tijd. Om door te geven aan volgende generaties. Dat is een opdracht voor ons allemaal: laat je geloof zien in je manier van leven. In liefde, barmhartigheid, een helpende hand. Opkomen voor wie het minder heeft. Spreek vanuit je bezieling over het gevoel dat er meer is tussen hemel en aarde. Over hoe je kracht vindt bij God om het leven aan te kunnen. Over de vervreemding die je soms voelt, en hoe je daarmee omgaat. Dan zullen mensen je begrijpen. Want dat zijn levensvragen waar ieder mens mee geconfronteerd wordt.

Zo kunnen ook wij, samen als broeders en zusters van de PGM, laten zien wat het betekent om de weg van Christus te gaan: een weg die leidt naar een ander land, en een nieuwe wereld…

Reinie v.d. Wal-van Akker