Meditatie

Meditatie - Kijk eens achterom!

Om sporen van God te ontdekken moet je achter je kijken. Dat is de beste handleiding om echt iets over God te ontdekken. Ik las er iets over in het boek ‘Sporen van God in het dorp’ en ik kan het er van harte mee eens zijn.

Tel je zegeningen, tel ze één voor één. Maar hoe doet je dat? Hoe tel je de zegeningen? Kijk achter je, in je eigen leven. Kijk naar de dagen en jaren die achter je liggen. Denk aan alles wat je is geschonken in je leven. Denk aan de mensen die vanaf de eerste dag van je leven voor je hebben gezorgd. Denk aan de vrienden die je hebt ontmoet, mensen die in het verleden met je door dik en dun zijn gegaan. Kijk en ontdek hoe prachtig de schepping er uit ziet. Zie naar de sterren en de maan, kijk naar de dieren, ontdek hoe wonderlijk mooi het in elkaar past. Denk aan al de beslissingen die je hebt gemaakt, aan al die dagen waarop je niet wist hoe het verder moest. En toch ging je verder. Kijk eens achterom!

In het genoemde boekje is men op zoek om sporen van God te ontdekken in de dorpen waar we wonen. Wat zijn er veel sporen! Als ik zondags niet in eigen gemeente hoef voor te gaan ga ik met enige regelmaat voor in andere dorpen. Ik vind het fijn om naar kerken te gaan waar ik nog nooit eerder geweest ben. Het is één van de mooie verrassingen die je meemaakt. Waar kom je terecht, hoe ziet de kerk er uit, welke mensen kom je tegen? Zoveel geloofsgemeenschappen in de dorpen die proberen handen voeten te geven aan hun geloofsleven. Zoveel gelovigen die ieder op hun manier proberen er te zijn voor de mensen en dieren in hun dorpen. 

Toen ik voor het eerst in Jelsum (de plek waar ik geboren en getogen ben) voor mocht gaan, merkte ik hoe waardevol een kerkgemeenschap in een dorp kan zijn. Als kind ging ik met mijn ouders naar de Adelaarkerk in Leeuwarden. Ik werd er gedoopt en deed er belijdenis. We woonden ver buiten het dorp aan de Dokkumer Ee en waren gericht op de stad. Voor wat er in de dorpskerk in Jelsum gebeurde had ik nauwelijks besef. Toen ik voor mocht gaan en de oude kerk binnenkwam ervoer ik dat hier generaties van gelovigen voor mij binnen waren gegaan. Mensen die in het dorp hebben gewoond en geleefd. Mensen die zondags naar de kerk gingen, liederen hebben gezongen, hebben gebeden en gedankt en hun geloof hebben beleden. Ik realiseerde me hoe waardevol ik het vond. Het raakte me. Eeuwenlang hebben in deze dorpskerken woorden van bemoediging geklonken. Mensen hebben gehuild, gelachen, gevierd, zijn hun leven met God gegaan. Inspirerend.

Als ik over de begraafplaats bij de Sint Maartenkerk loop heb ik hetzelfde gevoel. Zoveel generaties die naar de kerken in het dorp zijn gegaan. Die gedeeld hebben, een weg met God zijn gegaan. Ik vind dat echt inspirerend. Wat liggen er veel verhalen op een begraafplaats.

Je kunt dankbaar achterom kijken, maar ook nu kunnen we sporen achter laten als gemeente. Ook in onze dorpen kun je heel veel van die sporen ontdekken. Tijdens de startzondag aten we met elkaar in de Langebuorren. Prachtig, met elkaar aan één lange tafel! Veelal waren het gemeenteleden maar er waren ook een aantal mensen uit de Langebuorren zelf die mee aten. Zo eenvoudig maar wat is het mooi. Ik moet denken aan de weggeefkast die in steeds meer dorpen te vinden is. Wat een mooi initiatief waar mensen vorm geven aan hun geloof. Wat is het fijn als het dan niet vastzit aan kerkmuren maar dat er ruimte ontstaat om zo ook in de dorpen sporen achter te laten. Zodat de kerk niet ‘alleen’ in het dorp staat, maar van de gehele dorpsgemeenschap is. Zowel in Oudebildtzijl als in Hallum wordt er volop gebruik gemaakt van de kasten. Mensen zijn op velerlei manieren verbonden aan de kerk. Dat geldt voor kerkgangers maar ook voor mensen die niet direct de betrokkenheid via de kerkdienst beleven. Want ook niet-kerkgangers kunnen zich toch heel betrokken voelen, bij de kerk als gemeenschap, door deel te nemen aan bepaalde activiteiten of evenementen. Onlangs vroeg iemand van buiten de kerk of de wensboom nog bestond. Wat was het mooi dat de mensen van de kerk wensen uit lieten komen vertelde ze. Ook dat zijn sporen en zo kunnen we als gelovigen sporen achter laten. Dat is niet heel veel gevraagd. 

Het volk Israël vroeg aan Mozes waar God is en waar ze Hem konden vinden? Waarop Mozes tot het volk antwoordde "bekijk toch wat wij allemaal hebben ervaren, wat er allemaal is gebeurd en wat we hebben meegemaakt. Kijk eens achterom, je zult ontdekken hoeveel sporen er zijn achter gelaten?" Ik heb de wens dat wij met elkaar vele sporen van geloof, hoop en liefde mogen achterlaten! Niet aan de wensboom maar wel om met elkaar op te pakken. 

 

Johan Helfferich