Meditatie - Gezegende Kerstdagen!

Er is geen moment waarop ik zo bepaald wordt bij hoe on-vanzelfsprekend alles in deze tijd is, als bij het schrijven van de kopij voor het kerkblad. Niets van wat we als kerk doen kan nog op de automatische piloot. Alles moet opnieuw worden bekeken: wat kan wel, wat kan niet? Stellen we uit wat niet kan of zoeken we er een andere vorm voor? Hoe kunnen we betekenisvol kerk van Christus zijn onder de gegeven omstandigheden?

Veel voelt als verlies. Sommige dingen wennen. Andere nooit. En soms is er ook winst. Stel je nieuwe vragen bij wat je deed op de automatische piloot. Ga je op zoek naar waarom je dingen eigenlijk zo deed, en of het aan betekenis verliest als je het anders doet. Ontdek je nieuwe wegen. Ontdek je dat iets soms aan betekenis kan winnen als je het anders doet. Of je vindt onverwacht rust in wat je loslaat.

En dan wordt het december. Advent. Kerst. Het is nog maar de vraag of er verruiming komt in de huidige maatregelen. Of we nog een beetje Kerst kunnen vieren. Of het nog wel gezegende kerstdagen zullen worden nu de kans levensgroot is dat er dit jaar een dikke streep door al onze kerstverwachtingen en plannen gaat. We doen ons uiterste best om er thuis het beste van te maken: de kerstbomen zijn nu al niet aan te slepen, de kerstverlichting straalt ons overal al van verre tegemoet en we storten ons naar het schijnt collectief op de kerstsfeer in huis. Maar met hoeveel mensen mogen we straks daadwerkelijk Kerst vieren? Wat komt er van de warmte, de gezelligheid, uitbundigheid, het samen lekker eten, in de kerk massaal samenkomen en uit volle borst zingen rond het kindje in de kribbe? Gezegende kerstdagen?

“De meest gezegende ben je van alle vrouwen!”, roept Elisabeth tegen Maria als ze hoort van Maria’s zwangerschap. Gezegend … wij gebruiken dat vaak om aan te geven wat voor moois we hebben gekregen of ervaren. Ik voel me zó gezegend. Krijgen wat je wilt, waar je op hoopte. Dan zijn gezegende kerstdagen dagen die ons brengen wat wij er van verwachten. Die passen bij wat wij er van hopen. Dagen vol voldoening, vreugde en geluk. Het gezegend zijn van Maria was geen antwoord op haar dromen. Het was geen vervulling van haar wensen of de belofte van voorspoed en geluk. Het was aangesproken worden door God. Maria had geen idee van wat er stond te gebeuren of van wat het haar zou brengen. En toch durfde ze zich toe te vertrouwen aan God. Ze durfde te geloven dat God ook werkt in wat we niet zien, wat we niet begrijpen of wat we ons niet voor kunnen stellen. De zegen van Kerst heeft niet te maken met krijgen wat je wilt.

De zegen van Kerst ervaren is aangesproken worden door God. Het is vertrouwen dat God onder ons geboren wil worden. In jou. In mij. In onze chaotische, gebroken wereld. Midden in de werkelijkheid zoals die is. En niet zoals wij graag willen dat hij zou zijn, of zoals we hem voor de gelegenheid oppoetsen. Wat een zegen voor mensen die een groot verdriet met zich meedragen en de elastiekjes niet achter de oren krijgen gehangen. Wat een zegen voor wie zich dodelijk eenzaam voelt of het maar weer niet voor elkaar krijgt om aan de verwachtingen van een ander of van zichzelf te voldoen. Wat een zegen voor mensen die uitgeblust zijn, die falen, mislukken. Die wanhopig zijn of lijden onder onrecht. Die speelbal zijn van anderen, die nergens welkom zijn, niet geteld worden. Midden in die werkelijkheid wil God in Jezus geboren worden. Het kind dat God bij mensen brengt en mensen bij God. Nieuw leven in Gods Naam. Met de onverwoestbare hoop op redding. Immanuël: God met ons.

Ik wens jullie gezegende kerstdagen.

Ds. Jeannette v.d. Boogaard-Bongers