Meditatie - februari

Het verleden is een ander land, daar doen ze de dingen anders.

Een openingszin uit één van mijn favoriete boeken: Het heden is het land waarin je woont; en gaandeweg is het verleden een heel ander land geworden. Maar alles verandert tegenwoordig zo snel, dat ik soms het gevoel heb dat het héden een vreemd land is. Vooral nu we al bijna een jaar leven in coronatijd.

De wereld uit je jeugd is verdwenen en daarvoor in de plaats leven we in een wereld die niet altijd vertrouwd meer aanvoelt. In de Bijbel wordt dit gevoel verbeeld in het verhaal van de Babylonische ballingschap. Daar zaten ze dan, in ballingschap, ver van huis. Treurend om het verloren verleden. Komen we ooit nog thuis, in Jeruzalem? Er stonden profeten op, die hoop en moed gaven, maar die ook de vinger op de zere plek legden. Eén van hen was Jesaja. Hij zei: “Jullie voelen je alsof je in een woestijn leeft. In ballingschap. Jullie missen thuis, het leven dat je had, met God. Maar God mist jullie ook. Hij zal jullie niet verlaten, want jullie zijn hoe dan ook zijn kinderen. Daarom zal hij voor jullie een weg banen door de woestijn. En rivieren en bronnen van levend water laten ontspringen. De woestijn zal weer bloeien, net als jullie leven, als jullie van dat levende water van gerechtigheid drinken”.

Jesaja spreekt woorden van hoop en troost. Maar het is niet: straks is alles weer bij het oude. Nee, straks is alles nieuw! Daarom duurt de ballingschap een symbolische zeventig jaar: die staan voor volledige verandering, leven als nieuwe mensen in een nieuwe wereld. En hier zijn wij in 2021, eeuwen later. Al is ons leven totaal verschillend van dat van de ballingen in Babylonië, het gevoel van vervreemding kan ook ons overvallen, juist als christenen. Vroeger leefden we in een wereld waar de kerk vanzelfsprekend was. Mensen kenden de Bijbelse verhalen, woorden en uitdrukkingen, ook mensen die zelf niet geloofden. Maar die wereld is voorbij. Veel mensen hebben geen idee wie of wat Jezus is. Soms lijkt het alsof kerken eilandjes van vroeger zijn in een zee van nieuwe tijd.

Zo dringt het beeld van de ballingschap zich op. Wij kunnen niet terug naar die ‘goede oude tijd’, maar we kunnen wel die oude, kostbare boodschap van Christus vertalen naar deze tijd. Om door te geven aan volgende generaties. Dat is een opdracht voor ons allemaal: laat je geloof zien in je manier van leven. In liefde, barmhartigheid, een helpende hand. Opkomen voor wie het minder heeft. Spreek vanuit je bezieling over het gevoel dat er meer is tussen hemel en aarde. Over hoe je kracht vindt bij God om het leven aan te kunnen. Over de vervreemding die je soms voelt, en hoe je daarmee omgaat. Dan zullen mensen je begrijpen. Want dat zijn levensvragen waar ieder mens mee geconfronteerd wordt.

Zo kunnen ook wij, samen als broeders en zusters van de PGM, laten zien wat het betekent om de weg van Christus te gaan: een weg die leidt naar een ander land, en een nieuwe wereld…

Reinie v.d. Wal-van Akker